Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Wallace Stevens - Απλώς υπάρχοντας

Ο φοίνικας στο τέλος του νου,
Υψώνεται πέρα και από τις τελευταίες σκέψεις
Στην ορειχάλκινη απόσταση,

Ένα πουλί με χρυσά φτερά
Τραγουδάει πάνω στο φοίνικα, τραγούδι ξένο
Χωρίς νόημα κι αίσθημα ανθρώπινο.

Και τότε ξέρεις ότι δεν είναι αυτή η αιτία
Που είμαστε χαρούμενοι ή δυστυχισμένοι.
Το πουλί τραγουδάει. Τα φτερά του λαμπυρίζουν.

Ο φοίνικας στέκεται στην άκρη του διαστήματος.
Ο αέρας περνάει αργά ανάμεσα από τα κλαδιά του.
Το πουλί κρεμάει τα πυροστόλιστα φτερά του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: