Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Simon Armitage - Στην αγάπη που 'χασε

Τώρα που δεν είναι πια 
Ο ένας πρόβλημα του άλλου

Έχει την ευκαιρία να σκεφτεί, να φτάσει στο τέλος της λίστας
Όλων αυτών που δεν έγιναν, των χαμένων

Οριστικά ανολοκλήρωτων υποθέσεων.
Για παράδειγμα… για παράδειγμα...

Δε φύλαξε μια ψαλιδισμένη τούφα απ’ τα μαλλιά της, δεν τη χτένισε ποτέ
Πάνω απ' το καθιερωμένο χτένισμα της, και δε μπόρεσε ποτέ να συγκρατηθεί, να μην κοκκινίσει

Μέσα στον κόσμο, ακούγοντας το ονομά της 
Δεν κοιμήθηκαν ποτέ αγκαλιασμένοι σαν θαμμένα ασημικά - 

Δυο κουτάλια ή δυο πηρούνια, το ένα πάνω στο άλλο, κολλητά 
Κι όταν έκανε κρύο, δεν έκαναν κάτι πέρα απ’ τα συνηθισμένα

Όπως να περπατήσουν μέσα στη δυνατή βροχή, κάτω από σύννεφα αναμμένα
Η ν' αλλάζει αυτός ταχύτητες και να κρατά αυτή το τιμόνι

Δεν τον είδε ποτέ να σηκώνει των δαχτύλων του την άκρη
Να προλάβει τα χείλη της

Πριν του πουν τα νέα,
Δε δοκίμασε το φρούτο

Δεν ξεχώρισε της καρδιάς της το αχλάδι
Δεν πήρε το χέρι της να το ακουμπήσει στην καρδιά του, εκεί

Όπου έτρεμε σαν μικρό, μαύρο, τρομαγμένο πουλί
Μέσα στο χέρι της, εκεί όπου πονούσε

Και δεν είπε αυτό που 'πρεπε
Ούτε το 'γραψε

Δε λαχάνιασε τη μαύρη απόσταση προς το σπίτι του
Πριν τα μεσάνυχτα, και δε χρησιμοποίησε κάποιου είδους σαγήνη

Μέχρι να δει τα κουμπιά της μπλούζας της ορθάνοιχτα
Δεν ήξερε

Το αγαπημένο της χρώμα
Ούτε τη γεύση, κι ακόμα

Δεν της ετοίμασε το μπάνιο ποτέ, δεν την περίμενε με μια πετσέτα στα χέρια, υπομονετικά
Δεν τη σαπούνισε αργά, δεν της έφτιαξε τα μαλλιά

Σαν χωνάκι παγωτού ή σαν μια κυψέλη σαπουνάδας
Ποτέ δε βιάστηκε, ποτέ δεν παραφέρθηκε

Όταν αυτό ήταν το μόνο, το μόνο που έπρεπε, ούτε και σκέφτηκε να περάσει τη χτένα
Εκεί απ' όπου χτένα δεν είχε περάσει ξανά, δε γύρισε περπατώντας στο σπίτι

Διασχίζοντας τη μαύρη απόσταση, αγκαλιά με μια τρυπημένη καρδιά
Εκεί όπου πονούσε, εκεί όπου πονούσε ξανά, δεν οδήγησε απαλά το χέρι της

Πάνω στην καρδιά του, μια πεταλούδα
Σε δυο μπλε μισά

Και ποτέ δεν έφτασε κοντά στο να κλάψει
Δεν προσπάθησε ποτέ να περιγράψει

Μια καρδιακή προσβολή
Και κάτω από το μεταξωτό της πουκάμισο

Ποτέ το χέρι του δεν κράτησε το στήθος της τρυφερά
Αυτό αριστερά, που είναι σαν σάρκινο δάκρυ

Που 'χει κυλήσει απ’ την καρδιά
Εκεί όπου πονά

Ποτέ δεν πέρασε τον αντίχειρα του πάνω απ' τη σηκωμένη της ρώγα
Ποτέ δε μέθυσε πίνοντας απ’ τον αφαλό της

Δεν απευθύνθηκε στον πολικό αστέρα με το βαφτιστικό της
Δεν κάλυψε τη μάσκα του προσώπου της, σαν φλόγα

Φωταερίου
Δεν έμεινε μαζί της ως το πρωί

Δεν την έφερε πίσω στο σπίτι
Δεν της είπε "μη με ρωτάς το πώς και το τι

Μ’ αρέσεις
Μ’ αρέσεις, αυτό μπορώ ν' απαντήσω"

Δε σκέφτηκε ένα αλάνθαστο σχέδιο
Και δεν ξεδίπλωσε το χέρι της, σαν αυτό

Να ήταν μια σφιχτή μπάλα
Από ασημόχαρτο

Για ν' ανακαλύψει την κρυμμένη γραμμή της ζωής της
Και να μετρήσει τη δική του δίπλα στη δική της

Είπε όμως κάποια πράγματα που ποτέ δεν ένιωσε 
Μικρά γλυκά τίποτα που οποιοσδήποτε θα μπορούσε να 'χει πει

Και δεν είπε κάποια πράγματα που θα 'πρεπε να 'χουν ειπωθεί φωναχτα
Για την καρδιά, για το πού πονούσε ακριβώς, και πόσο συχνά

Δεν υπάρχουν σχόλια: