Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Πού είχαμε μείνει

Φαντάζεται την εικόνα ενός παιδιού μπροστά σε ένα ογκώδες κουτί τηλεόρασης  -είναι πρωί, το σπίτι άδειο, το παιδί βρίσκεται βυθισμένο μέσα στις κινούμενες εικόνες κάποιας παιδικής σειράς, τριγύρω δεν ακούγεται τίποτα άλλο πέρα από τις αμεταγλώττιστες φωνές των ηρώων σε απόλυτη συνήχηση με τις φωνές που άκουγε κι ο ίδιος μπροστά στην τηλεόραση. Το τηλέφωνο χτυπάει, το παιδί σηκώνεται νωχελικά και με τα μάτια του καρφωμένα πάνω στην οθόνη, τραβάει το ακουστικό από την κουζίνα κι απαντά στη μόνη γλώσσα που είναι συμβατή με την παιδική ηλικία (του ίδιου). Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο σκέφτεται πως αν το παιδί απαντούσε π.χ. με oui, θα ήταν σα να έβλεπε έναν μικρό Γάλλο να πίνει κρυφά απ' το Merlot του μπεκρή παππού του, βλέποντας την Αναστασία. 

Δεν ισχύει το ίδιο για τις ταινίες, ακόμη κι αν αυτές αφορούν αποκλειστικά το παιδικό κοινό. Εκεί η κάμερα έχει ήδη διασχίσει το όριο της παιδικής ταυτότητας και παρόλο που ο φακός είναι στραμμένος πάνω της, η θέση του βρίσκεται στον κόσμο τον ενηλίκων.

Δεν υπάρχουν σχόλια: