Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Τρίχες (μαδημένες από τα μουστάκια του Βαρώνου Μυγχάουζεν)

Κουραστήκαμε να ακολουθούμε τη γραμμικότητα του εαυτού μας, κι έτσι αποφασίσαμε να τον προσπεράσουμε. Τώρα, αφημένοι στον ουδέτερο χρόνο των ανθρώπων που δε διαθέτουν -μα τι άλλο- χρόνο για αναψηλαφήσεις, παίζουμε τζένγκα με τα ψέματα. Σκεφτόμαστε ως άλλοι, μιλάμε ως άλλοι, ως εκδοχές εκδοχών, χρησιμοποιώντας λέξεις που δεν έχουν πια κανένα αντίκρισμα. Δε ζούμε πια στις ίδιες λέξεις, δε μπορούμε να τις αγγίξουμε, δε μπορούμε να μυρίσουμε το σφαγείο που κρύβεται στην πίσω τους όψη. Οι δικές μας λέξεις βρίσκονται κάτω από τη σκιά μιας κατάφωρης αντίφασης, την οποία κι επιμένουμε να υπερασπιζόμαστε σε μια σειρά κωμικοτραγικών ελιγμών που περισσότερο μοιάζουν με τα οχτάρια του μεθυσμένου, παρά με επιχειρήματα. Κι αυτή ακριβώς είναι η γραμμή μας. Ενήλικες με συναισθηματική ωρίμανση μορταδέλας, αριστούχοι της δασκαλεμένης ανεπάρκειας, συνεχίζουμε να κρατάμε τα μάτια μας πεισματικά κλειστά, σίγουροι πως όταν τελικά τα ανοίξουμε τίποτα δε θα έχει πια σημασία -το παρελθόν θα βρίσκεται πίσω από μια καινούργια διαχωριστική γραμμή, το παρελθόν θα είναι μια μακρινή καταγωγή, μια προϊστορία. Κι αν τυχόν βρεθούμε με το μαχαίρι στο λαιμό, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, τότε ναι, μπορούμε να διακρίνουμε με το στανιό, τυφλοσούρτη, μικρές, μικρούτσικες παρεκτροπές και αποκλίσεις, ξεδιπλωμένες πάνω στις απειράριθμες παραλληλίες του ίδιου λάθους. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μπορούμε και θυμόμαστε. 

Για όσους επιμένουν να κρατούν σημειώσεις: Ίσως το τελευταίο κριτήριο να είναι ο τρόπος με τον οποίο διαφυλάσσουμε ό,τι είχαμε κάποτε πιστέψει, ό,τι είχαμε κρατήσει ως ιερό. Μακριά από τις αναφορές μιας κοινής πίστης, ας κρατήσει ο καθένας ό,τι τον κράτησε. Θα το χρειαστεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: