Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

#

Kαθώς ξυπνάς εξαντλημένος μέσα στο όνειρο, σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τα, κοίταξε πώς ξυπνούν αγκαλιασμένα, άκουσε τα να μιλούν, οι λέξεις τους αφήνουν μια βουή που αλληθωρίζει προς το μέρος σου, η μισή ντροπή δική της, πάρε μια βαθιά ανάσα και μίλησε, μίλησε, ξέρεις ότι δε γίνεται, δεν υπάρχει τρόπος να σ’ ακούσουν, αλλά μπορείς ακόμη και νιώθεις φόβο, φόβο μήπως και σε ακούσουν, φόβο πως απ' όλα αυτά που δε γίνεται να συμβούν, κι απ' όλα αυτά που σίγουρα, μα σίγουρα δε θα συμβούν, αυτό μπορεί και να έχει ήδη συμβεί, την επόμενη φορά ίσως να ξυπνήσεις εκεί παράλυτος, ανίκανος να ψελλίσεις το οτιδήποτε, μίλησε λοιπόν, μίλησε μέχρι να στεγνώσει το στόμα σου, μίλησε κι άσε το χρόνο να σε ξαναπληγώσει, ο χρόνος είναι ακόμη αθώος κι εσύ είσαι απροστάτευτος, ο χρόνος είναι ακόμη αθώος κι εσύ μπορείς και πονάς μαζί τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: