Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Κι ογδόντα δύο

(Oι λέξεις έχουν αρχή και τέλος. H ίδια η γλώσσα ορίζει αυτό που υπάρχει έξω της ως άρρητο, αδυνατεί όμως να το περιγράψει πέρα από το τι περιγράφει π.χ. για ένα πρόσωπο η ίδια η λέξη πρόσωπο. Κι ένα πρόσωπο είναι μεν ένα εν δυνάμει κείμενο, το οποίο όμως αδυνατεί να ξεφύγει από τους περιορισμούς της εκδοχής. Ακόμη και με τη διασταύρωση διαφορετικών εκδοχών, αυτό που αποδίδεται δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις συντεταγμένες του μέσου όρου, ο οποίος, φυσικά, δεν συγκρατεί την πιστότερη των εκδοχών, αλλά αυτή που είναι συμβατή ακόμη και με τις αστοχίες της πολυλογίας.)

Η ιδανική περιγραφή ενός προσώπου είναι η σιωπή του ερωτευμένου.

3 σχόλια:

nofrou είπε...

Ξέρω πως δεν ξέρεις
το δέλτα σου αλλου το πι μου
όταν τα λάμδα μας έρθουν κοντα
παγώνει η μονάδα

Ξέρω πως φοβούνται τα γράμματα
ενώνονται στις λέξεις και τρομάζουν
γιατί σε όλες υπάρχει ένας τόνος
που δίνει έμφαση σε ένα πάντα

Μουερχιέφ ντε Τουρνάισσεν είπε...

ποιος το κάνει το μελοποίηση?

Ανώνυμος είπε...

κατσε να το τελειωσω και καντο εσυ