Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Ο Τόμας Πύντσον του Πειραιά

Συχνά ο Τόμας Πύντσον σκάει σα δεν ξέρω και γω τι, ανοίγει την πόρτα και μπάζει μέσα όλη την ονειρική του αποσταθεροποίηση, κι ένα γουρουνάκι. Αφηνιάζει τις επιφάνειες, διαβρώνει τη στρώση δύο ή και τριών ημερών σε μια ανάσα, το γουρουνάκι περιμένει πίσω του ώσπου να δώσει το σήμα, και μετά ακάθεκτος με εξετάζει στις πολυμερείς ενώσεις, με ρωτά για τυχόν αερόβιες λαμπηδόνες κατά την ανάγνωση, για την ακουστική των περιπτέρων, και καταλήγει: Και γιατί θα πρέπει το οτιδήποτε να 'ναι εύκολο; Κάτι πάω να πω, μα πριν προλάβω ν' απαντήσω μου κλείνει το μάτι σα να κάνει ταμείο. Προχωρά προς το τραπέζι με τις οικογενειακές φωτογραφίες και στέκεται σκεπτικός. Γυρνά, με βλέπει αμήχανο, και κάνει κάτι "χμ χμ χμ" σα να χτυπά με συρραπτικό πάνω μου τις σημειώσεις του. Ύστερα θυμάται τη μάνα του να τον χαιρετά, τον έκτο στόλο να τον περιμένει, και με ρωτά αν μου αρέσει το σπληνάντερο. Κύριε Πύντσον προτιμώ τη μπατζίνα, του λέω, όχι το σπληνάντερο, μου λέει, δηλαδή; Δηλαδή, Τόλη, αγόρι μου, το σπληνάντερο είναι αχνιστό κι αυτό είναι όλο.
-'Ερχεστε και μου λέτε πως το σπληνάντερο είναι αχνιστό… κι αυτό είναι όλο; Το σπληνάντερο; Τι τρέχει με το σπληνάντερο;
-Με το σπληνάντερο; Είναι αχνιστό κι… αυτό είναι όλο!
-Και καλά που το βρήκατε το σπληνάντερο στην Αμερική;
-Όχι στην Αμερική αλλά στον έκτο στόλο. Ο μάγειρας ήταν Eλληνοαμερικάνος, το 'φτιαχνε μούρλια, και τον φωνάζαμε "το σπληνάντερο"!
-…
-Είναι αχνιστό… κι αυτό είναι όλο το μυστικό με τα παρατσούκλια π.χ. το βοηθό του τον είχα βγάλει Τσιρλεπιδείπνωνα. Τον κοιτάω και με κοιτάει. Η επιμονή του με εξοργίζει.
-Ναι, αλλά γιατί σπληνάντερο! Η μπατζίνα είναι πιο αχνιστή!
-Βέβαια, αλλά το σπληνάντερο είναι αχνιστό κι αυτό. Είναι; Όλο πρέπει να το προσέχω μην κρυώσει. Ο Τόμας Πύντσον ρίχνει μια κλεφτή ματιά μέσα στο άσπρο του σακάκι. 'Εχω αρχίσει να χάνω την μπάλα.
-Δεν μου τα λες καλά. Άσε τη μπατζίνα. Σκέψου το κοκορέτσι· να, εδώ, βρίσκεσαι σε μια ταβέρνα στα Τουρκοβούνια μπλα μπλα και σου λέει το γκαρσόν, τι θα πάρετε κύριος; Σπληνάντερο ή κοκορέτσι; Κοκορέτσι ή σπληνάντερο; Σπληνάντερο ή κο κο ρε τσι!
-Οφού, σημείωσε το! Σπληνάντερο! Είναι αχνιστό κι αυτό, είναι όλο χοληστερίνη κι αυτό, αλλά σπληνάντερο θα πάρω σίγουρα!
-Ρε Τόμας Πύντσον κι αν έχεις φάει σπληνάντερο, δεν έχεις βαρεθεί; Άκουσε με τζομπαΐρη μου, σε παρακαλώ, το κοκορέτσι δεν είναι αυτό που θες πιότερο; Όχι; Μήπως θες παστίτσιο που 'χω απ' το μεσημέρι;
-Δε νομίζω. Το σπληνάντερο είναι αχνιστό, κι αυτό είναι όλο… μακαρόνια.
-Και που το 'δες ότι είναι αχνιστό; Ο Τόμας Πύντσον βγάζει απ΄το σακάκι του ένα πακετάκι τυλιγμένο σε λαδόκολλα, πλησιάζει το γουρουνάκι, και ξετυλίγει τη λαδόκολλα στο πάτωμα. Νααα το. Σπληνάντερο. Είναι αχνιστό κι αυτό είναι όλο πείνα, ήδη μου 'χει φάει τις κουρτίνες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: