Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Bohren & Der Club Of Gore - Dolores


Dolores, dolorous, sorrowful. Όταν τελειώσει το Welk και το όργανο σβήσει, για 15 δευτερόλεπτα συνεχίζει -μόνος του πια- ένας χαμηλόσυχνος τριγμός, περισσότερο αιφνιδιασμός παρά τράβηγμα κουρτίνας. Μόλις είδαμε το κουκούτσι του φρούτου. Νομίζω πως όλος ο δίσκος είναι σημειωμένος πάνω σε κύματα τριγμών αντί πενταγράμμου, τριγμών μιας αποσιωπημένης έντασης που θα τη ξεσπάσω τώρα στο ζήτημα της πρόθεσης.

Λογικά, η πρόθεση δεν πρέπει να μας αποσχολεί, μιας και το κέρδος βρίσκεται στο πώς ορίζουμε το αποτέλεσμα. Αναπόφευκτα, όμως, το ερώτημα αυτής επιζεί όταν οι δηλώσεις περί ανοικτών παραθύρων και φρέσκου αέρα, σε σχέση με το πάλαι ποτέ κλειστοφοβικό αποτύπωμα, δεν δικαιολογούνται απ’ την ορατή παρουσία κάποιας έστω αισιοδοξίας που να επιβιώνει του ζόφου. Τελικά, τι θέλουν να καταφέρουν;

Ο τριγμός -το κουκούτσι, η σάρκα και η φλούδα- συντονίζει μεταξύ απελπισίας και αυτής της αίσθησης του γλυκόπικρου. Η πάντα συνοδοιπόρος αλλαγή στους Bohren εντοπίζεται στην πιο συγκεκριμένη αναδιάταξη της χρονικότητας, καθρεπτιζόμενη και στη χρονική συμπύκωνση των κομματιών, η οποία εκμεταλλεύεται την ακριβέστερη πρόοδο των θεμάτων ως ένα μικρότερης κλίμακας, ευκολότερο παζλ, που όμως εξακολουθεί να ταιριάζει την εικόνα του πότε, πριν και μετά, σε συνδυασμούς. Ο συμβατικός χρόνος, λοιπόν, αλλάζει με τον χρόνο του άγχους -η βραδύτητα στους Bohren δεν έχει αρετές υπνωτικού- και ο τριγμός πάντα απειλεί να ξυπνήσει κάτι ή κάποιον -αν πρόκειται για τον ακροατή που βαριέται εύκολα, κανένα πρόβλημα. Ας δηλώσει παραπλανημένος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: