Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Εξαγρίωση

Οι μέρες ανοίγουν σαν ακορντεόν, έτσι. Και το ακορντεόν το παίζει ο χοντρός. Το βράδυ μαγνητίζει λουκάνικα που χορεύουν στο πανέρι, ζογκλερικά γυροφέρνει κιοφτέδες μουρμουρίζοντας κάτι "πέσε πίτα να σε φάω", ανέμελα σκορπίζει τυρόπιτα στον κόντρα άνεμο της βεράντας, γλυκά αφήνει την τελευταία μπουκιά κεμπάπ να λιώνει στο στόμα του, αποχαυνωμένος στη ζέστη της ντουζιέρας, και κάπως έτσι, μαγικά και ορεξάτα, παίζει τις μέρες ακορντεόν. Η ρουφηξιά του αντηχεί, η κοιλιά του περιθωριοποιεί, το ψυγείο αδειάζει.

Μια μέρα, ξαπλωμένος σε ανάκλιντρο, ημίγυμνος κι ακόμη λεκιασμένος, θα παίξει το ακορντεόν έτσι ώστε η σιωπή βυθού που του διατηρεί -φορμόλη- το βλέμμα ροφού θα σηκωθεί να φύγει και τότε θα φάει κι αυτό, το ακορντεόν. Θα ανασυνταχθεί σα μακαρονάδα σε περιστρεφόμενο πηρούνι και θα βελάξει το χρησμό. Γενικά, είναι άθλιο να εξαρτάσαι απ' αυτόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: