Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

Μπύρα

"Τότε, με τα τραγικά γεγονότα του εμφυλίου πολέμου ήταν πολύ δύσκολο να γράψεις εκείνο που ήθελες. Υπήρχε η λογοκρισία που δεν έδινε εύκολα άδεια για να γραμμοφωνήσεις τραγούδι. Εννοώ εκείνα που είχαν κατά τη γνώμη τους ύποπτους στίχους και έβλεπαν κάποια πολιτική σκοπιμότητα. Δεν μπορώ να ξέρω με τι σκεπτικό αποφάσιζαν, πάντως τραγούδι που θα είχε και μια λέξη γύρω από την πολιτική ή τα γεγονότα της εποχής, έπρεπε στα σίγουρα να το απορρίψουν. Τότε, το 1949, ή λίγους μήνες νωρίτερα, έγραψα μέσα στα άλλα, και ένα που του έβαλα αλληγορικά λόγια, ακριβώς από το φόβο της λογοκρισίας, αλλά η σημασία του φαίνεται καθαρά: «Μην απελπίζεσαι και δεν θ' αργήσει, κοντά σου θα 'ρθει μια χαραυγή, καινούργια αγάπη να σου ζητήσει, κάνε λιγάκι υπομονή......".

Έτσι μας κλείνει το μάτι ο πονηρός ο βλάχος. Πάνω κάτω τα ίδια ισχυρίζεται και για τη Συννεφιασμένη Κυριακή, και οι ρεμπετοκνίτες εκσπερματώνουν. Εικάζω πως όλα αυτά είναι πίπες.

Όπως το 'χω δει εγώ το θέμα, σε φάση μουσικόν το αληθές κι έτσι, θα 'πρεπε να 'χε φύγει όλος ο φάκελος Τσιτσάνης στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και εξηγούμαι:
Το τραγούδι αποτελεί συγχώρεση. Μερικά τραγούδια έχουν σε τέτοιο βαθμό αυτό το χάρισμα που μπορούν να συγχωρήσουν μέχρι και τύπους σαν το Σαββόπουλο. Άθλος όχι μαλακίες. Και συνάμα γάμησε τα κατάσταση, γιατί τόσο πιο πολύ θυμώνεις όταν σκέφτεσαι πόσο μαλάκας εξελίχθηκε ο άνθρωπος που έγραψε την Ωδή Στον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Όχι για τον ίδιο, αλλά για το τετελεσμένο και αμετάκλητο γεια σας σε ΄κείνη τη μικρή ελπίδα που πέρναγε περιστέρι τις συμπληγάδες. Όλα για τον πούτσο λοιπόν, εκτός απ' τα 3 ή 5 ή 10 εκείνα λεπτά που ο,τι καλό έχει μέσα του το είδος μας παρελαύνει. Στις άλλες μορφές τέχνης ξεμυτίζει. Η ποίηση δεν εξαιρείται αλλά εννοείται, πως κι αυτή είναι τραγούδι.

Στο κάτω κάτω τα 7 και κάτι λεπτά που κρατά το Adagietto αρκούν για να συγχωρήσουν το λάθος της δημιουργίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: