Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Καληνύχτα

Αν κάποιος πληκτρολογήσει στην εύρεση του youtube "pagosmios resital" θα δει τον τελευταίο ίσως καρεκλά -όπως αναφέρει η σύνοψη στα δεξιά- να ξεδιπλώνει το ταλέντο του μέσα σ' ένα χασάπικο της Καρδίτσας. Είναι ένα ευχάριστο video διάρκειας κάτι λιγότερο του ενός λεπτού, το οποίο ανοίγει με τους δύο ιδιοκτήτες του καταστήματος να προσωποποιούν το "εργασία και χαρά" και ένα εισαγωγικό σπικάζ που φανερώνει πως αν μη τι άλλο, εδώ έχουμε να κάνουμε με καταρτισμένους Καρδιτσιώτες.

Μέσω συνδέσμων του youtube ο παγκόσμιος βρίσκεται πιασμένος χέρι-χέρι με τον Λάμπρο Κατέρη που με τη σειρά του κρατά το χέρι του Γιωργάκη που δεν κρατά κανέναν γιατί έχει το άλλο χέρι αιωνίως αποσχολημένο με το ζογκλερικό στριφογύρισμα του τσιγάρου. Η αλυσίδα θα επεκταθεί και θα ολοκληρωθεί, υπάρχει ζήτηση, υπάρχει προσφορά και το σημαντικότερο, ο νέος χώρος στέγασης παρέχει ανέσεις όπως η δυνατότητα ανάκλησης κατά βούληση, απαλλάσσοντας μας πλέον από κάθε συνδρομή πληρωτέα σε πρόστιμα ενοχής κάθε που δεν τους έκανες κέφι και απομακρυνόσουν. Το εργατικό τους ήθος, τους υποχρέωνε να συνεχίσουν να παίζουν με κοινό το Θεό και τα φαντάσματα τους.

Θέλω να πω, τόσο καιρό ζούσαν στη συνείδηση μας λες και προορισμένοι να περιφέρονται στα μαγαζιά της πλατείας, στο παυσίλυπο και στο συντριβάνι, πάντα στο καθήκον, αλλά όλο και κάποιος αναρωτιόταν που στο διάολο ζουν όταν η άκακη τρέλα τους αποφασίζει να κακιώσει μαζί τους. Τώρα η ενοχή έχει περιοριστεί σε ό,τι μεταφράζει κανείς απ' το μεθυσμένο μονόλογο του Λάμπρου Κατέρη στο youtube.

Ο παγκόσμιος στεκόταν στο μπαρ του Σκαλινού και σκόρπαγε τις καληνύχτες του και τα παιδικά -αποκλίνουσας προσοχής- βλέμματα του. Χάριζε το ρομποτικής αισθητικής -καληνύχτα- τίναγμα του κεφαλιού του και είχε ήδη πει το "τα φώτα είναι αστέρια κι εγώ ο πλανητάρχης, καληνύχτα". Στη φασαρία που επικρατούσε μας χάρισε μία έξοδο ισάξια save for later διευκόλυνσης. Όλα κυλούσαν καθώς πρέπει δηλαδή και στις 4 το πρωί γύριζα σπίτι, ελαφρύς και άκαμπτος, χωρίς να σέρνω καμία συνέχεια γεγονότων. Μικρές εκρήξεις, λίγος καπνός, ένα χαμόγελο και τέλος. Εκεί στη στροφή της Μεγάλου Αλεξάνδρου που εκτελεί χρέη ουράς στο ζώο που λέγεται πέμπτο δημοτικό, ο παγκόσμιος επέστρεφε τρεκλίζοντας. Θέλησα να τον ακολουθήσω για να δω τι έλεγε μέσα στα σκοτάδια και τον πρόλαβα να φτάνει κλαίγοντας σε ένα κάδο απορριμμάτων. Έκοψα το βήμα και περίμενα να δω τι θα κάνει. Τη δικιά μου τη καρδιά δεν τη καταλαβαίνει κανείς εξομολογήθηκε ο παγκόσμιος, στο τέλος από μια σειρά ευθείες που κλωτσούν η μία τον κώλο της άλλης, αυτή την πιο παράξενη των ωρών, στον κάδο των δακρύων κι εγώ πλήρωσα το αντίτιμο όπως πετά κανείς κέρμα σε συντριβάνι. Πλουτς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: