Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2008

Ζωή στο φεγγάρι

Η τοπική εφημερίδα καταχώνιασε στη δεύτερη σελίδα της κυριακάτικης έκδοσης -και με ψιλά γράμματα- πως κατά τις νυκτερινές ώρες της εψεσινής το εγώ δυο συμπολιτών μας αντιμετατέθηκε με φουρκισμένο σεληνιακό πέτρωμα, έξοχο για προσεδάφιση τρέλας, πανικού και λοιπών σεληνακάτων γιατί έτσι.

Τον πρώτο τον συνάντησα στην άδεια ευθεία να έρχεται φλογισμένος και τραγουδιστός, χιλιοτραγουδισμένος, με ανοιχτό πουκάμισο και στάζουσα μποτίλια. Έπιασα το κινητό στην τσέπα να τον απαθανατίσω μα ντράπηκα γιατί λες και με κατάλαβε, λες κι αυτό περίμενε -την άδεια ευθεία κι εμένα μάρτυρα- άρχισε να ανεβάζει ντεσιμπέλ και ακτινοβολία ώσπου εξερράγη και εν κινήσει φώναξε σε κάποια πόρνη πως δεν το κουνάει ρούπι.

Εξάπαντος ο δεύτερος ήταν κοντά και πράγματι στη στροφή με περίμενε με τα χέρια δεμένα πίσω και το πόδι ακουμπισμένο ψηλά στο κάγκελο, ερχόμενος μπρος, φευγάμενος πίσω. Όπως και πέρασα, ξελευθερώθηκε και με ακολούθησε απροκάλυπτα για κάνα τετράγωνο κι εκεί σταμάτησε, χτύπησε το κεφάλι με το χέρι του κι έφυγε πάλι πίσω γκρινιάζοντας.

Πάνω ψηλά, ξαπλωμένοι και οι δυο τους στο μισοφέγγαρο σα σαχλαμάρα ζωγραφιά κρεμασμένη, βασίλευαν τα βλέφαρα τους στην εικόνα των κορμιών τους να τριγυρνούνε βασανισμένα κι άγρυπνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: