Τρίτη, 14 Μαρτίου 2006

Στο τέλος γράφω τέρμα, έτσι

Να τη βράσω τη φούγκα και την αντίστιξη, λειτουργούν μόνο όταν πλησιάζουν τη συναισθηματική φόρτιση που δίνει με λίγα ακόρντα της κιθάρας και με μουρμούρικο μπαγλαμπομπούζουκο το Γυρίζω Από Τη Νύχτα. Όλοι οι πραγματικά σπουδαίοι είτε έκλεψαν είτε προσάρμοσαν στα μέτρα τους το λαϊκό τραγούδι. Κι έτσι μπορεί ο μετα-μεταμοντέρνος Bartok να είναι ουσιώδης και διαχρονικός και σημαία για τον θάνατο της περούκας στη μουσική μαζί με τον αγαπημένο του Debussy και τον Ravel. Ο Stravinsky το ίδιο. Στην τελική ο,τι αξίζει. Και η ελληνική μουσική που έδεσε με τη λόγια αντιμετώπιση; Σκαλκώτας ήταν μια αρχή. Ο Μαμαγκάκης πιο λαϊκός αλλά αφήνει εντύπωση atonal στο όριο ενώ ο καλύτερος τους, ο Χατζιδάκις, ήταν σαν Satie με Schubert ενώ χαζεύουν τον Μάρκο να ταξίμάρει σε αθηναϊκό terrain. Πόσο βλακώδες να θεωρείται μελό ο Καζαντζίδης. Σου πετάει στη μάπα όλη την ουσία και ζούμε στο 2006 τη θες λίγο αλλιώς, και 'γω, αλλά είναι η ουσία. Τέρμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: