Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Vladimir Nabokov - Μίλησε, μνήμη

Κάθε φορά που βλέπω τους νεκρούς στα όνειρά μου, εμφανίζονται σιωπηλοί, κάτι να τους ενοχλεί, βυθισμένοι σε μια περίεργη θλίψη, εντελώς διαφορετικοί από τους χαρούμενους ανθρώπους που είχα αγαπήσει. Τους παρατηρώ, χωρίς καμία έκπληξη, μέσα σε χώρους που δεν είχαν ποτέ επισκεφθεί κατά τη διάρκεια της ζωής τους, στο σπίτι κάποιου φίλου μου, τον οποίο δεν είχαν ποτέ γνωρίσει. Κάθονται μακριά και κοιτούν συνοφρυωμένοι το πάτωμα, λες κι ο θάνατος είναι μαύρη μουντζούρα στα πρόσωπά τους, ένα ντροπιαστικό οικογενειακό μυστικό. Κι όμως, δεν είναι τότε, στα όνειρα, αλλά όταν είμαστε ξύπνιοι, σε στιγμές άγριας χαράς και ευόδωσης, στην υψηλότερη βαθμίδα της συνείδησης, που η θνητότητά μας έχει την ευκαιρία να δει πέρα από τα όριά της, σκαρφαλωμένη στο κατάρτι, ανεβασμένη στον πύργο του παρελθόντος. Και παρόλο που λίγα μπορούμε να διακρίνουμε μέσα από την ομίχλη, με κάποιο τρόπο νιώθουμε τη γαλήνια ευτυχία ότι κοιτάζουμε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα εννιά

Σ' ένα κείμενo σχετικά με τους σκύλους και τη φιλία αυτών με τα αφεντικά τους, ο Κωστής Παπαγιώργης μεταφέρει τη ρήση ενός δικού του φίλου, γιατρού, έμπειρου -καθώς μας πληροφορεί- στα τετράποδα, σύμφωνα με την οποία ο σκύλος είναι άνθρωπος με τρίχωμα και τέσσερα πόδια, ενώ η γάτα είναι άφιλη, εγωπαθής, ένα κομμάτι κρέας. Πάνω σ' αυτό το τελευταίο δε θα μπορούσε να έχει περισσότερο λάθος· όποιος έχει ξυπνήσει κάτω από το διατρητικό βλέμμα γάτου ή γάτας, ξέρει ότι μέχρι και η νέκυια των ονείρων του τελείται για τον εξευμενισμό ενός μαύρου, άσπρου, κεραμιδί -δεν έχει σημασία- πνεύματος. 

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα οκτώ

Ένα πουλάκι κάθεται έξω από το παράθυρό της και τσιμπολογάει λίγο στον αέρα, κι έπειτα τεντώνει τα φτερά του και χτυπάει με το ράμφος του το τζάμι, κι αυτή αφήνει την κούπα της στο γραφείο, κλείνει την πόρτα του δωματίου και μισανοίγει το παράθυρο, τέλος πάντων, μην είσαι τόσο σκληρή, της λέει με ανθρώπινη φωνή, κι αυτή του απαντάει, εντάξει, έγινε, καλώς, και τώρα τι; τώρα θα μου δέσεις τα φτερά και θα με ρίξεις κάτω, της απαντάει, κι εκείνη ξυπνάει στις τέσσερις το πρωί, ξεπαγιασμένη, με το μαξιλάρι του καναπέ να έχει εντυπώσει το προσχέδιο μιας βιομηχανοποιημένης ιλαράς πάνω στο μάγουλό της, και είναι ερωτευμένη, δηλαδή σηκώνεται, κλείνει το παράθυρο και κάθεται να ψάξει εκτελέσεις του BWV999 με τα αποτελέσματα ταξινομημένα κατά ημερομηνία μεταφόρτωσης, γιατί πίστη στο μέλλον, πλέον, είναι πίστη στο -πρόσφατο- παρόν. 

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα επτά

"Όποιος δεν είναι κακός δεν ζει γαλήνια ούτε ανεκτικά, αλλά έχει σκληρυνθεί κατά ένα ιδιάζοντα, ντροπαλό τρόπο. Από έλλειψη κατάλληλων αντικειμένων δύσκολα βρίσκει κατάλληλο τρόπο να εκφράσει την αγάπη του παρά μισώντας τους ανθρώπους που ακούνε ανώδυνες indie μαλακίες."

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Monica Maristain - Μπολάνιο

Εκτός των άλλων, ο Πίγκλια κι ο Μπολάνιο μίλησαν και για τη φιλία, την οποία ο Χιλιανός αντιπαρέβαλε με την αγάπη, λέγοντας ότι για τους εραστές η αναξιοπρέπεια είναι αποδεκτή σε τέτοιο βαθμό που μεταξύ φίλων θα ήταν κάτι το αδιανόητο.

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Philip Larkin - Μνεία

Όμορφο ήταν αυτό, σ’ άκουσα να λες
Από το διάδρομο με τις απογοητευμένες φωνές
Προς το δωμάτιο όπου απογοητευμένος εγώ
Έπαιζα βαριεστημένα τον ένα δίσκο μετά τον άλλο
Νιώθοντας ότι χάνω το χρόνο μου στο σπίτι, ενώ εσύ
Με περίμενες πάντα με τόση προσμονή.
Ήταν το Riverside Blues του Oliver, και τώρα πια
Πιστεύω ότι θα θυμάμαι για πάντα το πώς μια σειρά
Μουσικών φθόγγων -ο αέρας του Σικάγο εκπνεόμενος
Από αρχαίων νέγρων τα χείλη προς τη μνήνη
Ενός τεράστιου προ-ηλεκτρικού χωνιού,
Μια χρονιά μετά τη γέννησή μου-
Κατάφερε, τρεις δεκαετίες αργότερα, να στήσει
Μια αναπάντεχη γέφυρα
Από την απογοήτευση της ηλικίας σου
Προς την απογοητευμένη μου νιότη.
Είμαστε φτιαγμένοι από χρόνο, παρότι
Δε μπορούμε να αντέξουμε τις εις βάθος χρόνου θεωρήσεις
Παρούσες κάθε στιγμή της ζωής σου αν θελήσεις (να τις δεις)
Μας συνδέουν με τις απώλειες μας ή ακόμη χειρότερα
Μας δείχνουν αυτό που έχουμε όπως ήταν παλιότερα
Εκτυφλωτικά απαράλλακτο, λες κι αν είχαμε κάνει κάτι
Διαφορετικά, θα 'χαμε τιθασεύσει του χρόνου το άτι
-όχι δα.

Philip Larkin - Αγάπη ξανά

Αγάπη ξανά: τραβώντας μαλακία στις τρεις και δέκα
(Να την έχει πάει ήδη σπίτι;)
Η κρεβατοκάμαρα ζεστή σαν φούρνος
Το ποτό ξεθυμασμένο, χωρίς να διαφαίνεται το πώς
Αντιμετωπίζεται το αύριο, το ύστερα,
Kαι ο συνήθης πόνος, σαν δυσεντερία

Κάποιος άλλος αγγίζει τα στήθη, το μουνί της,
Κάποιος άλλος έχει πνιγεί σ’ αυτό το βλέμμα
Που χάσκει ορθάνοιχτο κάτω από τις βλεφαρίδες, 
Κι εγώ υποτίθεται πως δεν ξέρω τίποτα
Η ότι το βρίσκω αστείο ή ότι αδιαφορώ,
Ακόμη κι αν… αλλά γιατί να το εξηγήσω;
Προτιμότερο να απομονώσω αυτό το στοιχείο

Που απλώνεται στις ζωές των άλλων, σαν δέντρο
Και, κατά κάποιον τρόπο, τις λικνίζει
Και να πω γιατί δε μπόρεσε ποτέ 
Να λειτουργήσει με 'μένα.
Κάτι που έχει να κάνει με τη βία
Του παρελθόντος, με λάθος επιβραβεύσεις
Και την υπεροψία της αιωνιότητας.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα έξι

When you go on looking into little inevitabilities their mother starts looking back at you.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα πέντε

Ο λαιμός της Judy Davis στο Naked Lunch.

Trevanian - Σιμπούμι

"Φρόντισε η λίστα να είναι διαμορφωμένη βάσει συναισθηματικών κριτηρίων. Αναζήτησε καταχωρήσεις που παραπέμπουν σε αισθήματα αγάπης, φιλίας, εμπιστοσύνης-και τα λοιπά. Ξεκίνα με τις πιο κοντινές επαφές και επέκτεινε τη λίστα ανάλογα."

Τα μάτια του Πρώτου Βοηθού έλαμψαν. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έτριψε ελαφρά τα δάκτυλά του. Ήταν μια ιδιαίτερη πρόκληση, η διεκπεραίωση της οποίας απαιτούσε δεξιοτεχνία στο χειρισμό της κονσόλας. Αγάπη, φιλία, εμπιστοσύνη-η ασάφεια αυτών των εννοιών δε μπορούσε να εξαλειφθεί μέσω μεθόδων που ακολουθούσαν τις αρχές της θεωρίας του Σλίμαν. Υπό αυτές τις οδηγίες, κανένας υπολογιστής δε μπορούσε να δώσει συγκεκριμένα αποτελέσματα, ούτε καν ο Χοντρός. Η διατύπωση των ερωτήσεων έπρεπε να γίνει με όρους που ανταποκρίνονταν σε μη-ομαδοποιημένα στατιστικά στοιχεία, και που λάμβαναν υπόψη τις ανακολουθίες των σχέσεων ανταλλαγής. Στην απλούστερη μορφή αυτής της συλλογιστικής, οι πράξεις πίσω από τις οποίες δεν διακρινόταν κάποια σημαντική αφορμή ή που αντέβαιναν στις αρχές της γραμμικής λογικής, ίσως να εκκινούσαν από αφανή κίνητρα όπως αγάπη, φιλία ή εμπιστοσύνη. Ωστόσο, έπρεπε να επιδειχθεί μεγάλη προσοχή μιας και ιδίας φύσεως πράξεις μπορούσαν να έχουν ως αφετηρία το μίσος, την παράνοια ή τον εκβιασμό. Επιπροσθέτως, στην περίπτωση της αγάπης, η ιδιαίτερη φύση των συνακόλουθων πράξεων σπανίως βοηθά στην εξακρίβωση του κινήτρων. Εξαιρετικά δύσκολος είναι ο διαχωρισμός μεταξύ αγάπης και εκβιασμού. 

Ήταν ένα εξαιρετικά απολαυστικό εγχείρημα, τεράστιας πολυπλοκότητας. Καθώς ο Πρώτος Βοηθός καταχωρούσε τους πρώτους όρους της αναζήτησης στον Χοντρό, οι ώμοι του άρχισαν να τραβιούνται μπρος πίσω, λες και κι έπαιζε μ' ένα φλιπεράκι που ανταποκρινόταν σε λέξεις συντονισμένες με τις κινήσεις του σώματός του.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Jack Spicer - Ένα βιβλίο μουσικής

Φτάνοντας στο τέλος, οι εραστές
Είναι εξαντλημένοι σαν δυο κολυμβητές. Πού
Τέλειωσε; Κανείς δεν μπορεί να πει. Καμία αγάπη 
Δε μοιάζει με τον ωκεανό, όπου η ιλιγγιώδης διαδοχή των κυμάτων
διαγράφει το ένα όριο μετά το άλλο, κι απ' τον οποίο, δύο
Μπορούν να αναδυθούν εξαντλημένοι,
Αλλά ούτε και με μακρύ αποχαιρετισμό
Σαν τον θάνατο. 
Φτάνοντας στο τέλος. Περισσότερο θα 'λεγα ότι θυμίζει
Σκοινί κουλουριασμένο 
Με τις άκρες του να διακρίνονται πάνω από τις τελευταίες στροφές
Του μήκους του. 
Αλλά εσύ θα πεις ότι αγαπήσαμε
Κι ότι κάποια κομμάτια του εαυτού μας αγαπήθηκαν
Κι ότι τα υπόλοιπα θα παραμείνουν
Δύο ξεχωριστοί άνθρωποι. Ναι,
Όπως το σκοινί, έτσι τελειώνει και η ποίηση.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα τέσσερα

Αποφασισμένη να εξαργυρώσει τον προορισμό της εν κινήσει, έβαλε το χέρι μέσα στο παντελόνι του και ρώτησε: Πώς μοιάζει η καρδιά ενός μισανθρώπου; Σαν τηγανητό συκώτι, της απάντησε. Αν δε σε ενοχλεί η ινώδης υφή και η κάπως έντονη μυρωδιά της ζυμωμένης οργής, τρώγεται μια χαρά. Λεμονάτη, όμως· το ξυδάκι, εδώ, καλύτερα να το ξεχάσουμε. 

Κι εκατόν ενενήντα τρία

Από τον Ηρόδοτο, νομίζω, μαθαίνουμε ότι οι Πέρσες έπιναν πολύ, αλλά απέφευγαν να κάνουν εμετό ή να κατουρούν μπροστά ή και πάνω σε άλλους. Είχαν τρόπους. Μαθαίνουμε επίσης, πως όταν έπρεπε να πάρουν μια σοβαρή απόφαση φρόντιζαν να βρουν το χειρότερο καταγώγι, κι εκεί, πλαισιωμένοι από φίλους εντεταλμένους σε τροχιοδεικτική πορεία πέριξ της γκλάβας τους, άφηναν τη λύρα και το σουραύλι να τους συνοδεύσουν προς τα ανδυόμενα όσο και αναδευόμενα συμπεράσματα μιας ενδοσκοπικής μέθης. Την επόμενη μέρα επανεξέταζαν τις μπεκρισμένες αποφάσεις τους υπό το φως τις νηφαλιότητας κι αν τυχόν ήταν ακόμη της αρεσκείας τους, τις έκαναν πράξη. Αν, όμως, θυμούνταν ότι κάποιες από αυτές τις είχαν μετανιώσει αυτοστιγμεί, τις διαολόστελναν εκ νέου, δίχως δεύτερη σκέψη.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Δηλώσεις

Ζοχαδιασμένος προπονητής του Εργοτέλη, ύστερα από φιλικό αγώνα στον ΟΦΗ (2-0).

Έχουμε φτιάξει, λέει, κάποιες... σταματάει. Επαναδιατυπώνει. Έχουμε δημιουργήσει, τονίζει, κάποιες ευκαιρίες, σίγουρος ότι πλέον έχουν αλλάξει όλα όσα έχει πει, πιθανότατα κι όλα όσα πρόκειται να πει στο μέλλον.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Επίσης

stand-up comedians that have acting aspirationsstand-up comedian wannabes>stand-up comedian wannabes that also have acting aspirations≥youtubers

Zoolander 2

Ο Neil DeGrasse Tyson προσπάθησε να υπερασπίσει την αυθεντικότητα του main act του πραγματοποιώντας ένα από τα πιο ανήμπορα cameo στην ιστορία του κινηματογράφου.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα δύο

-Δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει. Κάθε φορά που κοιμόμαστε σε ξενοδοχείο αρχίζω και παραμιλάω στον ύπνο μου.
-Ύστερα;
-Ξανακοιμηθήκαμε, αλλά ήταν διαφορετικά.
-Τι είχε αλλάξει;
-Καταρχάς, ο τοίχος. Έμοιαζε να 'χε ταπετσαριστεί με ένα λευκό, ζαχαρώδους υφής εμπέτασμα. 
-Το δοκίμασες;
-Γύρισα από την άλλη. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που μπορούσα να κάνω για να περισώσω την αξιοπρέπειά μου ήταν να ακουμπήσω σωστά το μάγουλο στο μαξιλάρι.
-Αυτή;
-Τα μαλλιά της είχαν τσιγκελώσει κάτω από τους λοβούς των αυτιών της… 
-Κάτι ακόμη;
-…κι απ’ το λαιμό της αναδυόταν το άρωμα μιας μωβ πλειοδοσίας επί των αποχρώσεων των ματιών της.
-Εξαιρετικά. Συνέχισε.
-Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πήγα στο παράθυρο. Κάτω από το ασημοσταγές φεγγάρι, το χιονισμένο τοπίο άστραφτε παγωμένα σερβίς θανάτου.
-Ασημοσταγές φεγγάρι. Μάλιστα. Παγωμένα σερβίς θανάτου…
-…μάλιστα. Άκου, της λέω, πάμε να φύγουμε, δεν μ' αρέσει εδώ. Καμία απάντηση. Πρρρρρ κιτς, κιτς, της κάνω. Μχχχχμμχμ, μου κάνει κι αυτή και σχηματίζει κάτι σύμβολα στον αέρα. Μχμχμχχμ και στα μούτρα σου, της λέω κι ανάβω τσιγάρο. 
-Αληθινό ή δικό σου;
-Δικό της. Τότε συνέβη. Καθώς κοιτούσα προς την άκρη του δάσους, ένας λαγός ξεπρόβαλλε μέσα από τις φυλλωσιές.
-Λαγός;
-Όρθιος. Φορούσε χρυσοκέντητα άμφια πάνω από ένα ροζ ζιπουνάκι και κρατούσε μαύρο σκήπτρο, δυο φορές το μπόι του. Προχώρησε μερικά βήματα, κοίταξε καλά καλά προς το ξενοδοχείο, και ύστερα έκανε νόημα προς την υπόλοιπη κομπανία.
-Δηλαδή;
 -Φασματικές αρκούδες, μεταλλασσόμενα βόδια, mecha-σκιουράκια κι αλεπούδες πασαλειμμένες με πραλίνα θετικών ιόντων κι αποχαρακτηρισμένη αδρεναλίνη.
-Λύκοι;
-Στην οπισθοφυλακή. Κοιτούσαν προς το μέρος μου και κρατούσαν φλάμπουρα με την επιγραφή "ΓΑΜΙΕΣΑΙ". Γυρίζω και της λεω, Λιλίκα, μην είσαι έτσι. Μούγκα. Κι ύστερα θόρυβος στο διάδρομο, χτύπημα στην πόρτα. Ένα της δάκρυ και η γλώσσα μου είχε γίνει παστή. Ε και γαμήσου, μου λέει και ανοίγει.

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Edgar Allan Poe - Μόνος

Από παιδί δεν ήμουν σαν τους άλλους
Δεν έβλεπα καθώς έβλεπαν εκείνοι
Τα πάθη μου δεν ξεδιψούσαν απ' την ίδια κρήνη 
Τη λύπη μου δεν την ξεδιάλεγα απ' όπου τη δική τους
Στην καρδιά μου δε δονούσε τη χαρά ο ίδιος τόνος
Κι όσα αγαπούσα, τ' αγαπούσα μόνος
Τότε -που 'μουν παιδί- είχε αρχίσει
Η θυελλώδης ζωή, και είχε σκιρτήσει
Απ' το βάθος κάθε τι καλού κι απ' ό,τι αρρωστημένο
Το μυστήριο που με κρατάει δεμένο
Απ' το χείμαρρο, απ' την πηγή
Κι απ' του βουνού τη ράχη, την ερυθρή
Απ' τον ήλιο που με περίλουζε
Με χρυσαφένια λάμψη, φθινοπωρινή
Απ' την αστραπή που με προσπέρασε
Από τη βροντή, την καταιγίδα
Κι από το σύννεφο που πήρε μορφή και είδα
(Όταν ο ουρανός αλλού είχε χρώμα γαλανό)
Ένα δαίμονα μονάχα σε 'μένα ορατό

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Κι εκατόν ενενήντα ένα

Ο αντιναταλισμός των ηλιθίων, γαρνιρισμένος με καρδούλες.

Κι εκατόν ενενήντα

Ο Σοστακόβιτς μελοποιούσε πρωθύστερες απαντήσεις.